ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι "προδότες" που εγκατέλειψαν την Ελλάδα και τα "χειρότερα" μυαλά που έμειναν πίσω

Του Στρατή Μαζίδη,«Αυτό που κάνουν οι νέοι, που πάνε να δουλέψουν στο εξωτερικό είναι στην ουσία προδοσία» υποστήριξε ο γνωστός ηθοποιός, Κώστας Καζάκος.
 Η φράση αυτή ξένισε αρκετούς. Φαντάζομαι πως το πνεύμα της δήλωσης του ηθοποιού ήταν ότι φεύγοντας οι νέοι άνθρωποι στο εξωτερικό, εγκαταλείπουν μια για πάντα τον τόπο τους, η Ελλάδα ερημώνει από Ελληνες ενώ προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στις χώρες που δεν αφήνουν την πατρίδα μας να αναπνεύσει.

Ωστόσο πως να μην εγκαταλείψει κάποιος την Ελλάδα όταν συμπληρώνει χρόνια στην ανεργία; Όταν παραμένει απλήρωτος; Όταν το κράτος επινοεί φόρους και του δημιουργεί χρέος από το πουθενά;

Ο μόνος λόγος για να μην εγκαταλείψει σήμερα κάποιος την Ελλάδα είναι να αφήνει αρκετά πίσω του. Τίποτε άλλο.

Ούτε εμένα μου αρέσει που οι Ελληνες εγκαταλείπουν τον τόπο που οι προπάτορές τους έχυσαν το αίμα τους για να ελευθερωθεί, όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν. Θα ήθελα βέβαια να ξέρω αν έχουν ψηφίσει έστω μια φορά τα κόμματα που διόριζαν αβέρτα στο δημόσιο και χάριζαν συντάξεις σε 40ρηδες, διότι αν το έχουν πράξει, τότε έχουν ευθύνη. Δικαίωμά τους να την αναλάβουν ή να την αποποιηθούν.

Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να σταματήσουμε να ακούμε για τα "καλύτερα" μυαλά που φεύγουν από την Ελλάδα.

Δηλαδή όσοι παρέμειναν πίσω κι αγωνίζονται φτύνοντας αίμα από το πρωί έως το βράδυ, τι είναι; Τα "χειρότερα" μυαλά; Οι καταδικασμένοι; Τα κορόιδα; Οι γκαντέμηδες που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να φύγουν;

Υπάρχει ακόμη κόσμος που αγωνίζεται σε ετούτο τον τόπο και για αυτό ακόμη δεν έχει καταρρεύσει (ίσως κακώς) το κράτος των δημοσίων υπαλλήλων και των νεαρών συνταξιούχων.

Σε κάθε περίπτωση ας μην καταδικάζουμε αυτούς που έφυγαν και ας υποτιμάμε όσους έμειναν πίσω. Δεν είναι εύκολο να αφήνεις τον τόπο σου, όπως και το να παραμένεις σε αυτόν.

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι ευθύνες μας πολλές. Ας ευχηθούμε καλύτερα να γίνει κάτι για τον τόπο μας βάζοντας όμως κι εμείς το χέρι μας όταν έρθει η στιγμή της δημοκρατικής μας έκφρασης.